.....................................................................................................................................................................

معرفی اجمالی عنبران و ساکنان آن:

عنبران قریه ای است واقع در مرز روسیه و دارای بیش از هزار و سیصد خانوار و پنج پارچه قریه ی دیگرنیز به نام امین جان,جید,کلش,میرزانق و میناباد که که ساکنین همه این قریه ها پیرو مذهب شافعی بوده ومی باشند ومرجعشان در هرگونه مسایِل شرعیه ومشکلات دینیه از از قرنهای عدیده تا به این حال همین قریه ی عنبران بوده است .

 چون از قدیم تایِفه ای از علما از نسل بختیار کاکی آمده در عنبران سکونت نموده اند و به  سبب آن در هیچ  قرنی عنبران از علما و دانشمندان خالی نمانده و این طایِفه ی غیور و صبور از روی عشق وشوق و همت ذاتی در هر چند سالی چندی از فرزندان هوشیار و بردبار  خودشان را که دارای فراست و فطانت بوده اند برای تحصیل معارف به مراکز اسلامی مانند ممالک قفقازیه وداغستان و شیروان اعزام وپس از سالها تحملشان شدیدا آلام غربت سرمایه ای از دانش وکمالات به اندازه ی استعداد خود نسبت به اوضاع ان عصر به دست آورده وبال وپری  از معارف درآورده  و بهسوی اوطان خود پرواز می نمودند و بدان وسیله حیثیت و عرض و ناموس ملت و تیم و مذهبشان را محفوظ می داشتند ودر قرون سابقه عده ای از اولیا و عارفان و اهل طرق در عنبران سکونت داشته اند که هنوز اثار وعلایِمشان واضحآ مشهود است وبرای چند تن از ایشان فعلآ بارگاه وجود دارد که زیارتگاه مردم است و مشهورترینشان هفت تن و اسامیشان از این قرار است : بابا منصور,باباحاجی,بابا خضر,باباداوود,باباخرم,سفیده باز و پیرگسکر علیهم الرحمت و الرضوان و از برکت همین اولیا و صفای آب و هوای عنبران از قرن ها تا به حال طاعون و وبا به این دیار سرایت نکرده و در آن جا شیوع نیافته . همان دیاری که امروزه یک شهر بزرگ دراردبیل با تمام امکانات یک شهر در استان های دیگر است .

.::ترانه عنبران::.

بازم نظرفتاد به کهسار عنبران                                   من عاشقم به کوه و به گلزار عنبران

رنجیده ام اگر چه ز یاران آن دیار                                    قربان شوم به یار وفادار عنبران

آن کوه و دشت و باغ و چمن و باد روح بخش                 سردی باد آب و گرمی بازار عنبران

هر صبح وشام زمزمه بانگ ذاکران                                      در بارگاه قافله بارگاه عنبران

این کوههای زردو سیه فام و سرخ رنگ                     هریک علامتی است از اسرار عنبران

آن کوه سرخ است چهل پیررا مزار                                        کوه سیاه مدفن ابرار عنبران

آن کوه زرد نیست کم از این دو کوه چون                      بر وی نشانه ای است از آثار عنبران

هست آن سه رنگ کوه یکی پرچم ازل                               آن کوه ها سپاه و علمدار عنبران

گردش مزارهفت تن از اولیا محیط                                      هستند پاسبان و نگهدار عنبران

طاعون سیل و زلزله بیماری وبا                                   از قرن ها ندیده در اعصار عنبران

خاکش کیمیا است که صد نابغه ی زمان                             بار آمده از خاک گهربار عنبران

این نام عنبران که ز عنبر گرفته اند                                     باشد گواه نافه ی تاتار عنبران

ای نا خلف تو سیری و بیزاری از وطن                         من مانده ام به حسرت دیدار عنبران

این مظهر شکسته دل وزار ومستمند                              باشد همیشه عاشق و بیمار عنبران